Cliëntverhalen

We zitten niet allemaal in hetzelfde schuitje

Iedereen in het zelfde schuitje? Jeugd- en gezinswerker Paola Homan ziet in haar dagelijks werk dat dat niet waar is. Zij ziet gezinnen die ieder op hun eigen manier proberen het hoofd boven water te houden. Ze schreef er een mooie blog over.

De afgelopen weken hoor ik vaak zeggen ‘We zitten allemaal in hetzelfde schuitje’. Maar vanuit mijn werk als Jeugd- en gezinsmedewerker, zie ik heel veel verschillende schuitjes. Ik denk dat we allemaal varen op een onstuimige onvoorspelbare zee, met veel verschillende schuitjes en bemanningsleden.

Veel gezinnen waar we als medewerker van het jeugd- en gezinsteam mee te maken hebben, varen met een ernstig beschadigd schip. Zij dobberen al langere tijd rond zonder anker en zonder zicht op de horizon. Sommige bootjes hebben een kapitein en bemanning met een ingewikkelde gebruiksaanwijzing, die in deze tijd het schip niet af kunnen waardoor de spanningen hoog oplopen. Er zijn ook mensen die dag en nacht bezig zijn om maar niet te verzuipen omdat ze zitten op een bootje dat lek is. En er zijn bootjes die op ramkoers zijn omdat ze niet weten wat ze aan moeten met de situatie en waar de bemanning niet weet waar zij terecht kunnen met hun zorgen en frustraties.

Wij bekijken hen vanuit onze eigen bootjes, zoeken de verbinding maar komen niet aan boord omdat we weten dat je iemand pas kan redden als je zelf veilig bent. En dan moet ik denken aan het gezegde dat ik de laatste tijd vaak hoor, dat ook met de scheepvaart te maken heeft: ”We moeten roeien met de riemen die we hebben”. Hierin zie ik een parallel met de methode “Verbindend gezag” waar het bootje ook een belangrijke metafoor is. In deze methode is het bootje het kind en zijn de ouders het anker.

In deze tijd zie ik het gezin in hun bootje en voel ik me het anker. Ik kijk uit op zee en zoek de horizon.

Tekst: Paola Homan, Jeugd- en Gezinswerker Leiden Merenwijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *