DeskundigheidWat we doen

Toen ik hun vertrouwen had, kon ik helpen met traumaverwerking | praktijkverhaal

Mijke werkt als GZpsycholoog in het jeugd- en gezinsteam. Om anderen een kijkje in de keuken te geven, deelt zij wat ze meemaakt in de praktijk. Dit keer het verhaal van twee meisjes uit Syrië.  

Toen mijn collega en ik kennis maakten met het gezin, kropen de meisjes meteen bij ons op schoot. Ze waren overduidelijk bang of eigenlijk in paniek. Dit kwam niet alleen door wat ze hebben meegemaakt tijdens de oorlog en hun vlucht naar Nederland maar ook doordat ze hier nog steeds in een onveilige situatie zaten door een buurman bij hen in de flat.   

Eerst moet de situatie veilig genoeg zijn 

Voor je getraumatiseerde kinderen kunt behandelen, moet hun situatie eerst veilig genoeg zijn en moeten kinderen enigszins kunnen openstaan voor de behandeling. Dus daar gingen we eerst mee aan de slag. We legden contact met de woningbouwvereniging, de wijkagent en het sociaal wijkteam. Een hulpverlener ging met ouders aan de slag en zo maakten we langzaamaan samen stappen in het verhogen van de veiligheid en het welbevinden van de kinderen.   

Hun nare verhaal mag er zijn 

Ondertussen zag ik beide meisjes op hun school. We tekenden en praatten over wat ze hadden meegemaakt, over hun emoties en over wie er belangrijk voor ze waren. Een bijzonder moment vond ik toen de leerkracht van één van de meisjes haar tekeningen over de oorlog samen met haar aan de klas liet zien. Ze vond het zo fijn dat ook haar nare verhaal er mocht zijn, naast wat er mooi is aan haar vaderland.   

Het enige dat ze wilde was teruggaan naar Syrië 

De situatie in de flat verbeterde en we startten met de echte traumaverwerking. Hiervoor gebruikte ik EMDR, een goed bewezen traumabehandeling (zie www.emdr.nl). Het jongste meisje kon zich makkelijk openstellen voor de behandeling en een paar sessies leverden al veel winst op. Ze werd bijvoorbeeld minder bang om te gaan slapen. Voor het oudste meisje was het lastiger om aan haar trauma’s te werken. Ze voelde zich verantwoordelijk voor haar kleine zusje, iets wat ze tijdens de oorlog en de vlucht ontwikkeld had. Ze kon de nare dingen die ze had meegemaakt in haar leven nauwelijks onder ogen zien. Vooral omdat ze die niet had kunnen voorkomen of sturen. Het enige dat ze wilde was teruggaan naar Syrië.  

Ze mocht haar verantwoordelijkheidsgevoel achter zich laten 

Het kostte tijd om haar het vertrouwen te geven dat onder ogen zien wat er gebeurd was haar kon gaan helpen. Toen zowel zij als haar ouders het vertrouwen hadden in mij en wat ik ging doen, lukte het wel. Ik startte haar behandeling samen met haar moeder in de vakantie, een rustige periode. Moeder en dochter leerden samen te praten over wat er moeilijk was geweest en de gebeurtenissen kregen een plekje. Maar ze leerde ook dat ze haar enorme verantwoordelijkheidsgevoel achter zich mocht laten, het was niet meer nodig.  

Twee vrolijke meisjes 

Wat hebben we bereikt? Als we nu bij het gezin thuiskomen, zien we twee meisjes die vrolijk zijn, kunnen spelen en kunnen vertellen over wat ze hebben meegemaakt. Ze geven ons wel een knuffel maar kruipen niet meer op schoot. Op school zijn ze weer aan het leren en ze maken vriendjes. We zien twee ouders die steeds beter Nederlands leren, contacten aangaan en willen gaan werken.  

En hoe is dit nou gelukt? Dat is lastig te zeggen. Ik denk dat het een combinatie is van doen wat nodig is, goede samenwerking met meerdere partijen en heel goed luisteren naar ouders en de kinderen. Ik zelf kon hier niet alleen mijn specialistische (trauma)kennis in kwijt, maar had ook tijd om het contact op te bouwen en andere belangrijke dingen voor het gezin te regelen. Dat is voor mij echt de meerwaarde van werken in het Jeugd- en Gezinsteam: dat je niet werkt met vaststaande modules, maar kan en mag helpen met andere dingen die belangrijk zijn voor het gezin. Zo leer je elkaar kennen en vertrouwen en dat helpt vervolgens om de behandeling tot een succes te maken. 

Mijke Burgers, GZ-psycholoog JGT Leiden 

Wij delen dit verhaal met toestemming van de ouders. De foto is illustratief, de meisjes op de foto zijn niet de meisjes in dit verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *