Met een rugzak vol zelfvertrouwen op wereldreis

Posted on Posted in Wijkverhalen

De aanmelding
Een jongen van 17 jaar oud werd in 2016 door zijn moeder aangemeld bij het JGt met de hulpvraag voor ondersteuning bij het omgaan met zijn (gedrags-)problemen.
Deze uitten zich in boosheid, conflicten, zichzelf isoleren (van bijna geen activiteiten meer ondernemen tot zichzelf opsluiten op zijn kamer), zich down voelen (depressieve klachten), schuld gevoel, (faal-) angst en onzekerheid. Deze problemen belemmerde hem in het contact met leeftijdsgenoten wat juist in deze leeftijdsfase belangrijk is voor een kind om zich goed te kunnen ontwikkelen.
Tijdens de kennismakingsfase werd duidelijk dat de jongen had een heftig pestverleden achter de rug had, wat zich afspeelde in de tijd toen hij nog op de basisschool zat. Op zijn huidige school kwam dit niet meer voor maar hij had nog veel last van de gevolgen van die periode. De jongen worstelde dagelijks met zijn gevoelens en betrok dit op zichzelf waardoor bovenstaande gedragsproblemen zich steeds meer voordeden. 

In eerste instantie stond de jongen niet open voor hulp. Wel vond hij het goed als de coach een keer bij hem thuis langs kwam om te vertellen wat de coach zou kunnen betekenen voor hem en een beeld kon schetsen hoe de ‘hulpverlening’ eruit zou kunnen zien. Tijdens de eerste kennismaking zijn de coach en de jongen een stukje gaan lopen door de wijk. De coach heeft laagdrempelig ingestoken en met hem besproken dat niks verplicht is en hem ook de eventuele voordelen van de coaching laten inzien. Na dit gesprek wilde de jongen het een kans geven en is er een coachingstraject gestart. 

Aan de slag
Er vonden elke week gesprekken plaats die in het begin vooral in het teken stonden van het opbouwen van een samenwerkingsrelatie. Tijdens deze gesprekken ontstond er een ‘klik’ tussen de coach en de jongen. De gesprekken vonden plaats op het kantoor van het JGT, bij de cliënt thuis, in de stad (bv op een terrasje of koffietent) of tijdens een stukje wandelen. In die gesprekken hebben ze verschillende middelen gebruikt zoals een tijdslijn over het pestverleden, gesprekken gevoerd adv G-schema’s (methode om gedachtes en gevoelens te onderzoeken), situaties voor besproken, laten ervaren en weer nabesproken. Hierbij maakte ze vaak gebruik van flap-overs om alles uit te tekenen en/of overzichtelijk op te schrijven. Daarnaast was de insteek van de coach om ‘naast’ de jongen te staan en hem zelf de keuzes te laten maken.  

Daarbij hielp de coach om de keuzes overzichtelijk te maken en de voor- en nadelen samen te bespreken in verschillende situaties. Ook maakte de coach soms gebruik van eigen ervaringen die hij functioneel ingezet heeft door dit te delen met de jongen waardoor hij het gevoel kreeg niet de enige te zijn die worstelde met deze gevoelens e.d. Naast de individuele coaching van de jongen hebben ze ook een aantal gesprekken met het hele gezin gevoerd. Doel hiervan was dat de ouders betrokken werden en goed op de hoogte waren van de doelen waar de jongen mee aan het werk was en hem op een passende manier konden ondersteunen. Moeder was erg bezorgd waardoor ze zich overal mee wilde bemoeien wat bij een jongen in deze leeftijdsfase vaak niet wenselijk is en hierdoor de kans groot is dat er conflicten ontstaan (wat in deze situatie vaak het geval was). Ouders hadden daardoor vooral de opdracht gekregen om te proberen meer te gaan ‘loslaten’ en de jongen zijn eigen keuzes te laten maken en eigen weg te laten kiezen. 

Het gaat beter
Het traject heeft ongeveer 1,5 jaar geduurd. De jongen ging stapje voor stapje steeds beter in zijn vel zitten en de problemen namen steeds meer af. Dit ging natuurlijk met vallen en opstaan. Elke keer werden de situaties met de coach nabesproken en vooral de positieve elementen uitvergroot. Naast de gesprekken was de coach ook altijd telefonisch en via WhatsApp te bereiken waar de jongen in moeilijke situaties gebruik van maakte.  

De jongen ging steeds beter in zijn vel zitten waardoor de gedragsproblemen afnamen en sommige zelfs verdwenen. De jongen heeft geleerd om op verschillende manieren naar situaties te kunnen kijken en niet altijd alles op zichzelf te betrekken. Daarnaast ging hij ook steeds meer zelfstandig activiteiten ondernemen zoals mee gaan met een jongerenvakanties, activiteiten doen met vrienden, aanmelden bij sportclub e.d. In de loop van het traject hebben we de frequentie van de gesprekken verminderd en langzaam afgebouwd.   

Uiteindelijk voelde de jongen zich zo sterk en zelfverzekerd dat en hij ervoor gekozen heeft om na het behalen van zijn diploma, een half jaar alleen naar de andere kant van de wereld te gaan, naar Canada. In november 2017 heeft de coach hem samen met zijn familie uitgezwaaid en is hij vertrokken. Kort daarvoor hebben we het traject bij het JGT afgesloten! Wel heeft de coach afgesproken dat als hij er behoefte aan heeft altijd even te kunnen skypen met elkaar.  

Terugblik
Jongerencoach:
“Ik ben trots op dit traject omdat ik deze jongen heb zien groeien van iemand die zichzelf helemaal de put in kon praten naar iemand die zich zo sterk voelt om de stap te zetten om zelfstandig (op eigen kracht) naar de andere kant van de wereld te gaan. Dit kan alleen als je zelfvertrouwen hebt en daar was bij de aanmelding totaal geen sprake van. Daarnaast gaf de jongen aan dat als hij een vriend heeft of iemand zou kennen die met zichzelf in de knoop zit, hij hem direct zou adviseren om bij het JGT aan te melden. Hij vertelde dat hij veel aan het traject heeft gehad en voelt zich weer goed en sterk genoeg om zelfstandig zijn leven vorm te gaan geven. Ook zijn beeld van de hulpverlening is door het traject veranderd. Hij voelde zich op zijn gemak waardoor hij zichzelf kon zijn en voelde zich gehoord en serieus genomen.” 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *