Wat we doen

Hoe een datumprikker mij liet zien dat ik het goed heb gedaan

Collega Leonie was lang betrokken bij het gezin Boot vanwege grote zorgen over hun zoon Tim. Het was niet altijd makkelijk geweest. Soms zat ze echt met haar handen in haar haar vanwege de complexiteit van de zaak. Wat was er nodig om ervoor te zorgen dat Tim ondanks al zijn problemen, toch op school kon blijven. Toen de moeder van Tim bij de eindevaluatie zei dat ze zich nooit een nummer had gevoeld en zelfs een datumprikker wilde doen om contact te houden, wist Leonie dat ze het goed had gedaan. Ze schreef er deze blog over.

Als JGT medewerker ben ik soms een langere tijd in een gezin actief. Er zijn periodes dat je intensievere hulp biedt en periodes dat je meer op de achtergrond aanwezig bent. Zo leer ik de gezinsleden goed kennen en zij mij. Dat is heel fijn. In periodes dat het rustiger is, hoeven zij maar een appje te sturen en ik ga er weer op af.

Wij werken generalistisch

Wij werken generalistisch. Dat betekent dat we als Jeugd- en gezinswerker behoorlijk wat kennis hebben voor kinderen en het gezin met allerlei vragen die betrekking hebben tot jeugdzorg. Als er hulpverlening nodig is vanuit Persoonsgebonden budget (PGB) dan kunnen we gezamenlijk kijken of dit gerechtvaardigd is, coaching gesprekken doen we zelf en als er specialistische hulp nodig is, leggen we contact met de zorgaanbieder die het gezin het beste kan verder helpen. Door zo te werken,  kunnen we bieden wat op dat moment nodig is of we zoeken hulp die het beste aansluit bij de hulpvraag.

Ernstige zorgen over Tim

Het gezin Boot kwam bij ons omdat ze zich ernstig zorgen maakte over hun zoon Tim. Het ging niet goed thuis en op school. Hij zat veel te gamen, zijn dag en nachtritme was verstoord en het lukte ouders niet hem de structuur en duidelijkheid te geven die hij nodig had vanwege zijn autisme. Tim was helemaal vastgelopen op school.

We moesten behoorlijk out-of-the box denken

Om Tim op school te houden, zetten we gedurende de tijd verschillende vormen van hulpverlening in. Ook zorgen we voor een dagbesteding die hem past en regelen we ondersteuning voor het hele gezin want Tims’ problemen trekken een zware wissel op hen allemaal. Als ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat het allemaal een stuk eenvoudiger klinkt dat het was. We moesten echt behoorlijk out-of-the-box denken om voor deze jongen passende dagbesteding te regelen die aansluit bij zijn problematiek en die ook nog eens dichtbij huis is. Dicht bij zijn vrienden want Tim heeft veel steun aan zijn hechte vriendengroep.   

Zij hebben zich nooit een nummer gevoeld

Nu is hij 18 jaar geworden en gaat hij over naar de volwassen zorg. In het laatste gesprek dat ik heb met ouders en Tim, vraag ik hen hoe zij de hulp hebben ervaren. Zowel ouders en Tim zeggen dat ze zich nooit een nummer hebben gevoeld maar zich echt gezien voelden. Ook de korte lijntjes en het snel even contact kunnen hebben heeft hen erg geholpen.

Bij het afscheid vraagt moeder of we niet en datumprikkertje kunnen maken voor een borrel bij La Cubanita. Voor mij is dit een prachtige bevestiging van hoe gezien en gehoord ouders zich hebben  gevoeld door mij. Ik vind het best gek om hen nu los te laten, maar ik heb er tegelijkertijd echt alle vertrouwen in.

Leonie, medewerker JGT

Om herkenbaarheid te voorkomen, zijn de namen in dit artikel gefingeerd.
Afbeelding is van Taco Fleur via Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *