Wat we doen

Ga er maar naast staan!?

In de wereld van professionele deskundigen wordt deskundigheid van ouders soms onderschat. En het is ook best spannend om daar als professional op te durven vertrouwen.  Gezinscoach Scott vertelt hoe door vertrouwen op de kracht van vader en het tempo te volgen van Kathy, zij ondanks haar heftige gedrag, toch bij haar vader kon blijven wonen.

Kathy is een meisje van 13 dat opgroeit in een één-oudergezin bij haar vader. Zij is gediagnosticeerd met een stoornis in het autistisch spectrum en heeft een angststoornis. Haar vader komt bij het JGT. Hij wil graag met een persoonsgebonden budget professionele hulp thuis voor zijn dochter.

Niet meer naar school en getraumatiseerd

Als wij in gesprek gaan met vader, blijkt al snel dat er meer aan de hand is. Omdat collega André expert is op het gebied van gezinssystemen, betrekken we hem bij het gesprek.

Kathy gaat niet meer naar school. In het verleden is zij regelmatig opgenomen geweest in een zogenoemde ‘gesloten setting’. Door haar sterke fysieke reactie op overprikkeling was het noodzakelijk geweest om haar en anderen te beschermen door holding-technieken (stevig vastpakken zonder agressie) toe te passen. Dat is traumatisch voor haar geweest.

Vader wil haar graag thuis, zo gewoon mogelijk

Vader wil er alles doen om zijn dochter een zo gewoon mogelijk bestaan te geven. Niet binnen een instelling, maar thuis… zo gewoon mogelijk. Daarom heeft hij haar naar huis gehaald. Maar dit is voor hem een enorme uitdaging. Hij heeft zelf autisme en raakt snel overprikkeld. Het is een enorme steun voor hem dat Kathy een paar dagdelen per week thuis ondersteuning krijgt van Mariëtte. Zij helpt Kathy bij het volgen van thuisonderwijs en zorgt voor structuur.

Hulpverleners zien risico’s

Sinds Kathy weer thuis woont is zijn er twee behandelaars vanuit de GGZ betrokken. Eén voor de behandeling van de angststoornis en één om de medicatie te monitoren. Als we na enkele weken de situatie vader en de hulpverleners evalueren, hebben we daar allemaal een andere kijk op. De behandelaars denken dat Kathy beter af is in een instelling. Zij zien een risico omdat zowel vader als dochter snel overprikkeld raken.

Zonder druk, op Kathy’s tempo

Maar dit wil vader niet. Hij wil kostte wat het kost zijn dochter thuishouden. Hij denkt dat dat wel kan, met de juiste hulp. Hij wil best toewerken naar wonen buitenshuis, maar geleidelijk, op het tempo van zijn dochter en zonder druk.

Een goed plan is een voorwaarde

Wij willen kijken met vader naar de mogelijkheden op voorwaarde dat er een goed plan komt waarin staat wat vader en Kathy nodig hebben om haar thuis te laten blijven. Samen met Mariëtte gaan zij aan de slag. Er wordt gerekend met uren, de bekostiging. Er wordt overlegt met school en … een zorgaanbieder gevonden die op het tempo van Kathy wil meewerken aan een dagbesteding buitenhuis.

Voorzichtig bouwen en toewerken naar de volgende stap

De twee jaar die volgen wordt hard gewerkt aan het bouwen van een veilige omgeving voor Kathy. Vanuit deze veiligheid maakt ze vorderingen. Het lukt haar om steeds meer tijd buitenshuis te zijn bij de dagbesteding. Ze maakt vorderingen in het contact met anderen en na een tijdje wordt er voorzichtig gesproken over de stap om uit huis te gaan, zelfstandig maar in een beschermde omgeving.

Dan, op een dag, geeft Kathy zelf aan dat ze niet meer thuis wil wonen. Ze wil ergens anders wonen. 

Kathy is zelf naar de vervolgstap gegroeid, zonder dat hier enige dwang aan te pas is gekomen.  

Ik ben heel blij dat wij ons als hulpverlener niet hebben laten ‘verleiden’ om te kiezen voor de controle. Vertrouwen en het volgen van haar tempo en dat van haar vader hebben goed uitgepakt. Het was een gewaagde stap en best spannend maar ik ben blij en trots op wat we hebben bereikt samen met vader, de begeleiders van de dagbesteding maar bovenal ben ik trots op Kathy.

Scott, gezinscoach JGt

Verband met privacy en herleidbaarheid zijn de namen in dit verhaal fictief.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *